இந்தப் பெயர் முதலில் தெரியவந்தது 1995 இல் ஹம் ஆப்கே ஹை கோன் ஹிந்தித் திரைப்படம் வெளிவந்தபோது தான். குமுதமோ விகடனோ நினைவில்லை, அதில் இந்த எண்பது வயது ஓவியர் மாதுரியின் தீவிர ரசிகராக அந்தப் படத்தை நாற்பது தடவைக்கும் மேல் பார்த்திருக்கிறார் என்றும், கூட்டம் கூட்டமாக இளைஞர்களைச் சேர்த்துக் கொண்டு தியேட்டர்களில் அந்தப் படத்தைக் கண்டு மகிழ்கிறார் என்றும் எழுதி இருந்தார்கள். கூடவே அந்தப் படத்தில் மாதுரி வரும் காட்சிகளை அவர் வரைந்திருந்த ஓவியங்களையும் வெளியிட்டிருந்தார்கள். வேடிக்கையாக இருந்தது.
ஹூம்...அப்படி ஒரு கோமாளியாக மட்டும் அவர் இருந்திருந்தால் அவரை இந்நாடு மதித்திருக்கும். விளம்பரப்பிரியராக மட்டுமே அவர் இருந்திருந்தால் அவருக்குப் பேரும் புகழும் கிடைத்திருக்கும்.
அரசியலில் சேர்ந்து கோடிக் கணக்காய் ஊழல் செய்திருந்தால் கூட திஹார் ஜெயிலில் சகல வசதிகளுடன் கூடிய சொகுசு அறை கிடைத்திருக்கும்.
தலித் பெண்களைக் கிராமத்தோடு சென்று கற்பழித்துக் கொன்றிருந்தால் கூட நீதிமன்றம் ஆயுள் தண்டனை வழங்க மேலும் கீழும் யோசித்திருக்கும்.
அவ்வளவு ஏன், குஜராத்தைப் பிணக்காடாக்கிய 'நரவேட்டை'மோடியைக் கடவுளாக உருவகித்து வரைந்திருந்தால் (நிர்வாணமாகவே) அவரைக் கொண்டாடி ரதயாத்திரை எடுத்திருப்பார்களே?
ஆனால் எய்ட்ஸே அண்டாத இப்புனித தேசத்தில், பச்சிளம் பெண் குழந்தைகளுக்குக் கூடப் பரிபூரண பாதுகாப்பு சுதந்திரமும் இருக்கும் இப்புண்ணிய பூமியில் கோயில் சிற்பங்களில் காணாத நிர்வாணத்தை, நீலப்படங்களில் இல்லாத ஆபாசத்தை வரைந்துவிட்டாரே!
உருவமற்ற, உயிரற்ற, கற்பனைப் பாத்திரத்தை (ஆம், கடவுள் தான்) நிர்வாணமாக 'அவர்' வரையலாமா? அவர் 'வேறு' அல்லவா? 100 வயதை எட்டப் போகும் ஒரு கலைஞனுக்குச் சொந்தமண்ணில் உயிர்விடக்கூட அனுமதி மறுக்கப்பட்டுள்ளது வேதனையளிக்கிறது.
காவிக் கறைபடிந்த கோரப்பற்களின் நிழல் கவிந்து கிடக்கிறது இம்மண்ணின் மீது.
ஆழ்ந்த அஞ்சலிகள்.
