ப‌லியாடுக‌ள்

இந்த அரசியல் கட்சிகளின் சண்டைகளில் அப்பாவிப் பொதுமக்கள் அநியாயமாகப் பாதிப்படைகிறார்கள். இவர்களுக்கு எது எதில் தான் அரசியல் பண்ணுவது என்ற வரைமுறை இல்லை?
பிஞ்சுக் குழ‌ந்தைக‌ளுக்கு போலியோ தடுப்புச் சொட்டு ம‌ருந்து அளிக்கும் ப‌ணி சில காலமாகவே ந‌ம் நாட்டில் நன்றாக‌ நட‌ந்து வ‌ருகிற‌து. எந்த‌ அர‌சு ஆட்சிக்கு வ‌ந்தாலும் இத்துறையில் இருப்ப‌வ‌ர்க‌ள் ஆர்வ‌த்துட‌ன் செய‌ல்ப‌ட்டு போலியோவை அற‌வே ஒழிக்க‌ச் சிற‌ந்த முறையில் பாடுப‌டுகிறார்க‌ள். இவ்வாறிருக்க‌ டிச‌ம்ப‌ர் 21 போலியோ தின‌த்த‌ன்று ஒரு பொறுப்பில்லாத‌ த‌னியார் தொலைக்காட்சி ப‌ர‌ப்பிய‌ பொய்ச் செய்தியால் (ம‌ருந்து கொடுக்க‌ப்ப‌ட்ட‌தால் ஒரு குழ‌ந்தை இற‌ந்து போன‌தாக‌)பீதி கிள‌ம்பிய‌து. பின்ன‌ர் அதன் போட்டித் தொலைக்காட்சி (அர‌சு சார்ந்த‌)அது வெறும் வதந்தி என்று ப‌டாத‌ பாடுப‌ட்டு நிரூபித்த‌து. ஆனால் இவர்களின் இந்த குடுமிபிடிச் சண்டையோடு முடிய‌வில்லை.
நேற்று (பிப்ர‌வ‌ரி 1) மீண்டும் போலியோ த‌டுப்பு தின‌ம். என்ன‌ கொடுமை...யாருக்காக‌ இந்தத் திட்டம் கொண்டு வரப்பட்டதோ அந்த‌ ஏழை எளிய‌ ம‌க்க‌ள் ப‌ய‌ந்து போய் முகாம்க‌ளைப் புற‌க்க‌ணித்துள்ள‌ன‌ர். த‌னியார் ம‌ருத்துவ‌ம‌னைக‌ளுக்குப் போய் ஆயிர‌ம் ஆயிர‌மாக‌ச் செல‌வ‌ழித்து ம‌ருத்துவ‌ம் பார்க்க‌ முடியுமா அவ‌ர்க‌ளால்? அவ‌ர்க‌ளின் ந‌ல‌னுக்காக‌ச் செய்ய‌ப்படுகின்ற‌ ஒரு பணி, நம் குழந்தைகளின் எதிர்கால நலனுக்காக, அவர்கள் வாழ்வில் இருள் சூழாதிருக்கும் பொருட்டு ஆற்றப்படும் ஒரு நல்ல செயல் கேவ‌ல‌மான‌ அர‌சிய‌ல் பூச‌ல்க‌ளினால் க‌றைப்ப‌டுத்த‌ப்ப‌ட்டிருக்கிற‌து.
வதந்தி பர‌ப்பிய‌ அந்த‌த் தொலைக்காட்சி மீது வ‌ழ‌க்குத் தொட‌ர‌ முடியுமா? யாராவ‌து சொல்லுங்க‌ளேன்.

த‌லைகுனிகிறேன்

வேதனையாகவும் வெட்கமாகவும் இருக்கிறது.
குடிப்பதும் அரைகுறை ஆடைகளுடன் இரவு விடுதிகளில் நடனமாடுவதும் தான் நாகரிகமென்றும் இது தான் பெண் விடுத‌லை என்றும் ந‌ம்பி, பெண்களுக்கான தடைகள் எல்லாவற்றையும் மொத்தமாக வென்று விட்டதாக எண்ணி இறுமாந்திருந்த பெண்களை நினைத்தால் வேறு என்ன நினைப்பது?
அது க‌லாசார‌ப் பேர‌ழிவு என்றோ பார‌ம்ப‌ரியமாகப் பெண்களுக்குரிய லட்சணங்களை இவர்கள் துறந்து விட்டார்கள் என்றோ வருந்த வில்லை. எந்த நாட்டில் நாம் இருக்கிறோம், பெண்கள் பற்றிய பார்வை இங்கு எப்படி இருக்கிறது? பில்கிஸ் பானோவுக்கும், ப்ரியங்கா போட்மாங்கேவுக்கும், ஸ்மாலின் ஜெனிட்டாவுக்கும் இன்னும் நூற்றுக்கணக்கான இளம் பெண்களுக்கும் சிறுமிகளுக்கும் நாள் தோறும் அநீதிகள் இழைக்கப்ப்ட்டு வருகிற சமுதாயத்தில் பணம் இருக்கிறது என்ற ஒரே காரணத்தினால் தங்கள் பாதுகாப்பையும் கௌரவத்தையும் எந்த நம்பிக்கையில் காற்றில் பறக்க விட்டனர் இப்பெண்கள்?
செருப்பால் அடிக்கத் தகுந்த அந்த அமைப்பைப் பற்றி நாம் பேசக்கூட வேண்டாம். அவர்களை சட்டம் பார்த்துக் கொள்ளும். அவர்கள் எதிர்பார்ப்பது விளம்பரம் தான். அதை இந்த‌ச் சிறு வலைப்பூவின் மூலம் கூடக் கொடுக்க‌ நான் விரும்பவில்லை. ஆனால் அவ‌ர்க‌ளின் ந்ட‌த்தையை அவ்வ‌ள‌வு சாம‌ன்ய‌மாக‌ புற‌ந்த‌ள்ளி விட‌ முடியாது. இப்படிப்பட்ட அத்துமீறல்களால் இரு அநியாயங்கள் நடக்க வாய்ப்புண்டு: நியாய‌மான‌ சுத‌ந்திர‌த்தைக் கூடப் பெறப் போராடும் பெண்கள் மேலும் கட்டுப்பாட்டுக்கு உள்ளாக்கப்படுவார்கள். பாதிக்கப்பட்ட அந்த வகைப் பெண்கள் (க்ளப் கலாசார வகை) தங்களுக்குக் கிடைத்த அநுதாபங்களை வைத்துத் தங்கள் ந‌டத்தைக்கு நியாயம் தேடப் பார்ப்பார்கள்.

சுவ‌டுக‌ள்

எதிர்கால‌ங்க‌ளைப் ப‌ற்றிய‌ க‌ன‌வுக‌ள் எவ்வ‌ள‌வு சுக‌மோ க‌ட‌ந்து வ‌ந்த‌ கால‌த்தின் சுவ‌டுக‌ளும் அவ்வ‌ள‌வு இனிமை தான். தோல்வி, அவ‌மான‌ம், காய‌ங்க‌ள் எல்லாமே கால‌த்தின் எடைக்க‌ற்க‌ளில் பூக்களாக‌த்தான் நிறுக்க‌ப் ப‌டுகின்ற‌ன‌. அத‌னால் திரும்பிப்பார்க்க‌ என்றுமே கூச்ச‌ப்ப‌டுவ‌தில்லை நான்!
எனக்கு ஏன் இப்படி ஒரு மோகம் பழைய புத்தகங்கள் மீது? பழைய கடிதங்கள் மீது?ப‌டித்துப் ப‌டித்து ம‌ன‌ப்பாட‌ம் ஆன‌ க‌டித‌ங்களைக் கூட‌த் தூக்கிப் போட‌ ம‌ன‌மில்லை என‌க்கு. சிறு வ‌ய‌தில் படித்துக் கிறுக்கி, நைந்து போன கதைப் புத்தகங்கள் ப‌ல இருக்கின்றன என்றாலும் தொலைந்து போய் விட்ட காலம் கடத்திச் சென்று விட்ட ஏராளமான புத்தகங்களின் இழப்பின் ஏக்கம் இன்னும் என் நெஞ்சிலே.
ஆம். இனி வ‌ரும் கால‌ங்க‌ளில் சேர்த்து வைக்க‌ என்ன‌தான் இருக்கும்? உங்க‌ள் பிள்ளைக‌ள் விடுதியில் த‌ங்கிப் ப‌டிக்கிறார்க‌ளா? க‌டித‌ங்க‌ள் எழுதுங்க‌ள் மாத்மிரு முறையாவ‌து. அவ‌ர்க‌ளையும் எழுத‌ச் சொல்லுங்க‌ள்.
வீட்டை விட்டு வெளியில் த‌ங்கி வேலை பார்க்கிறீர்க‌ளா? செல்லில் ஓயாமல் பேசுவது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். (புதுமை கண்டு அஞ்ச வேண்டாம்!) பெற்றோருக்கு, அண்ண‌ன் த‌ங்கை, அக்கா, த‌ம்பிக‌ளுக்கு, ந‌ண்ப‌ர்க‌ளுக்கு என‌ எப்போதாவ‌து க‌டித‌மோ வாழ்த்தோ அனுப்புங்க‌ள். ந‌ம் அன்பு இந்த‌ வெட்ட‌ வெளியில் மின்ன‌ணுச் சித‌ற‌ல்க‌ள‌க‌த் தொலைந்துவிட‌ வேண்டாம். சில‌ கால‌ங்க‌ளுக்காவ‌து பாதுகாக்கும்ப‌டி எழுத்தில் இருக்க‌ட்டும். உலகின் புகழ் பெற்ற இலக்கியங்களில் பல கடித்ங்களாகவும் நாட்குறிப்புகளாகவும் இருந்துள்ளன என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். ந‌ம் ச‌ந்த‌திய‌ருக்கு அத‌ன் ம‌க‌த்துவ‌மே தெரியாம‌ல் போய்விட‌க் கூடாது.

அத்தாட்சி

"நான் என்னவோ வேண்டுமென்றே தொலைத்து விட்டதாகப் பழி போட்டாயே எல்லாம் இங்கே தான் இருக்கிறது. அறையைச் சுத்தம் செய்யும் போது கிடைத்தது; இந்தா." ஒரு கற்றை பழைய காகிதங்களை நீட்டினார் அவர். அதை வாங்கும் முன் அவரது மனைவியிடமருந்து பறித்துக் கொண்டாள் அங்கு வந்த அவரது மகள். "இதெல்லாம் என்ன? உங்கள் காதல் கடிதங்களா? நான் படித்து விட்டுத் தருகிறேன். வாங்கிக் கொண்டு ஓடும் மகளைச் சலனிமின்றி பார்க்கின்றனர் அந்தத் தம்பதியர். அது நாகரிகம் இல்லை என்று தடுக்க அவர்களுக்கு மனமில்லை. அவள் நினைவு தெரிந்து சண்டையும் மனக்கசப்புகளுமே பகிர்நது வந்த தாங்கள் கூட ஒரு காலத்தில் காதலித்து மகிழ்ந்து மற்ற பெற்றோரைப் போல் இருந்து இருக்கிறோம் என்று தங்கள் மகள் புரிந்து கொள்ள‌ இந்த நைந்து போன காகிதங்கள் உதவட்டுமே என்று நினைத்தார்கள் போலும்.

அவள் அக்கடிதங்களை வெகு நேரம் பிரிக்காமலே கையில் வைத்துப் பார்த்தபடி இருந்தாள். "எதுக்குத் தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டீங்க? எப்பப் பாரு சண்டை?" என்று தனது விமர்சனங்களுக்கு எப்போதும் ஆளாகும் பெற்றவர்கள் என்றாவது ஒரு காலத்தில் மனமொத்து இருந்திருப்பார்கள் என்று அறிந்து உணர்ந்து கொள்ளும் தீராத ஏக்கம் தீரப்போகிறது என்று நினைத்து வாங்கிக் கொண்டு வந்த போது இருந்த உற்சாகம் மொத்தமாக வடிந்து போய் இருந்தது. அதுவும் மறுப்பேதும் சொல்லாமல் அவர்கள் அவளிடம் தந்து விட்டது அவளுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. தான் என்றுமே பார்த்திராத யாரோ அந்நியரைச் சந்திக்கப் போகும் அனுபவமாகத் தோன்றியது அக்கடிதங்கள். நிமிட நேரத்தில் அவளுக்கு அக்கடிதஙளைப் படிக்கும் ஆர்வம் சுத்தமாக அற்றுப் போனது. தான் அவர்களைப் பற்றி ஒன்றுமே அறிந்திருக்கவில்லையோ என்று கூடத் தோன்றியது.அந்த‌ர‌ங்கம் புனித‌மான‌து என்ற‌ க‌தை ஞாப‌க‌ம் வ‌ந்த‌து.
"அம்மா! சாரிம்மா. நான் எதையும் ப‌டிக்க‌ல‌. இந்தா ப‌த்திர‌மா வெச்சுக்கோ. ஆனா என்னிக்காவ‌து தூக்கிப் போடணும்னு தோணினா என் கிட்டே குடு. உங்க‌ளுக்கு இது எப்படியோ என‌க்கு இது ரொம்ப‌ முக்கிய‌ம். என்னைப் பெற்றவ‌ர்க‌ள் ஒருவ‌ரை ஒருவ‌ர் காத‌லித்து இருக்கிற‌ர்கள் என்ப‌து என‌க்கு ரொம்ப‌ முக்கிய‌மான‌ விஷ‌ய‌ம்." சொல்லிவிட்டு ந‌க‌ரும் ம‌க‌ளைக் க‌ண்ணில் நீரோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் அந்த‌த் தாய்.

ஒரு கால் சென்டரில் ஓரிரவு

One Night @ the Call Center
இந்த‌ப் புத்த‌க‌த்தைப் ப‌ற்றி வெகு நாட்க‌ளாக‌ அறிந்திருந்தாலும் 2 நாட்க‌ளுக்கு முன்பு தான் ப‌டிக்க‌ முடிந்த‌து.
இந்தியா முழுவதும் ப‌ல்வேறு சிறு ந‌க‌ர‌ங்க‌ளில் 18 முத‌ல் 30 வ‌ய‌து வ‌ரை சுமார் 300,000 இளைஞ‌ர்க‌ள் கால்சென்டர் துறையில் ப‌ணிபுரிகிறார்க‌ள்.அமெரிக்க நுகர்வோருக்கு வாஷின் மெஷினைப் பழுது பார்க்கவும் மைக்ரோவேவ் அவ‌னை உப‌யோகிக்க‌வும் தொலைபேசியில் பொறுமையாக‌ச் சொல்லித்த‌ர‌ வேண்டியது அவ்ர்க‌ள‌து வேலை. அவ‌ர்க‌ளுக்கு இவ‌ர்க‌ள் இந்திய‌ர்க‌ள் என்ப‌து எக்கார‌ண‌ம் கொண்டும் தெரிந்து விட‌க் கூடாது. அமெரிக்க‌ப் பெய‌ர்க‌ள் வைத்துக் கோண்டு அமெரிக்க‌ ஆங்கில‌ம் பேசுவ‌தோடு ம‌ட்டும‌ல்லாம‌ல், அன்னாட்டு ம‌க்க‌ளின் சின்னச் சின்னப் ப‌ண்டிகைக‌ள், லோக்க‌ல் செய்திக‌ள் ஆகிய‌வ‌ற்றிலும் அத்துப்ப‌டியாக‌ இருக்க‌ வேண்டும்.
அப்ப‌டி ஒரு கால்சென்ட‌ரில் இரவு நேர ஷிப்டில் ப‌ணிபுரியும் ஆறு ந‌ண்ப‌ர்கள், (மூன்று ஆண்க‌ளும் மூன்று பெண்க‌ளும்)அவ‌ர்க்ள‌து வாழ்வின் அவலங்கள்,அவ‌ர்க‌ள‌து கோளாறான‌ வாழ்க்கை முறை,அவர்கள் சந்திக்கும் அவமானங்கள், இவற்றில் இலகுவாகப் பயணிக்கிறது கதை. ஒரு நாள் இரவு அவர்களுக்கு வினோத‌மான் தொலைபேசி அழைப்பு வ‌ருகிற‌து. க‌ட‌வுளிட‌மிருந்து! அது அவ‌ர்களின் சிந்தனைகளிலும் செயல்களிலும் என்னவிதமான மாற்றத்தைக் கொண்டு வருகிறது என்பதைச் சுவாரசியமாகச் சொல்லி இருக்கிறார் இப்புத்தகத்தை எழுதிய சேத்தன் பகத்.
சின்ன நெருடல். கதை மாந்தரை வட மாநிலங்களின் க்ள்ப் கலாசாரங்களைப் பொதுவாக நம் நாட்டு இளைஞர்களின் கலாசாரமாகப் பொதுநிலைப் படுத்தியுள்ளதை ஏற்க முடியவில்லை. அதுவும் அவர்களின் கால்சென்டர் கலாசாரத்தின் மூலம் ஏற்பட்ட பாதிப்பு என்பதை ஆசிரியர் அழுத்தமாக முன்வைக்க வில்லை. இது போல் சில இடங்களில் பாத்திரங்கள் கொஞ்சம் அந்நியப்பட்டுப் பொகிறார்கள். மற்றபடி முற்போக்கு இல‌க்கிய‌ங்க‌ள் விரும்பும் வாச‌க‌ர்க‌ள் ப‌டிக்க‌ வேண்டிய‌ நூல்.
த‌மிழில் மொழிபெய‌ர்க்க‌த் த‌குந்த‌தா என்று ப‌டித்துவிட்டு (அல்ல‌து ஏற்க‌ன‌வே ப‌டித்த‌வ‌ர்க‌ள்) யாராவ‌து சொல்லுங்க‌ள்.

எந்திர‌ன்!

சென்னையில் அன்றாடம் வேலைக்கு, கல்லூரிகளுக்கு வெகு தொலைவு பயணிக்க வேண்டி இருக்கும் நடுத்தர வர்க்கத்தினருக்கு இந்த ஷேர் ஆட்டோ ஒரு வரம் என்றே சொல்லலாம்.

ஷேர் ஆட்டோ என்றால் என்னவென்று தெரியாத சிலருக்காக ஒரு சின்ன அறிமுகம். சாதாரண ஆட்டோவை விட ஒன்றரை மடங்கு பெரிதாக இருக்கும். ஆனால் முன்று நான்கு மடங்கு அதிக நபர்களை ஏற்றிச்செல்லும் வ‌ல்ல‌மை ப‌டைத்த‌து. ஒரு மினி வேன் போல் பின்னால் இரு வரிசைகள் எதிரில் ஒரு சின்ன வரிசை இருக்கும். சிலவற்றில் பின்னால் மட்டும் நான்கு பேர் அமரும் படி மினி ஷேர் ஆட்டோ வாக இருக்கும்.
சாதா ஆட்டோவில் 50 ரூபாய் ஆகும் இட‌த்துக்கு இதில் 5 ரூபாய் கொடுத்தால் போதும். பேருந்து நிறுத்த‌ங்க‌ளில் காலை ம‌ற்றும் மாலை அவ‌ச‌ர‌ நேர‌ங்க‌ளில் கிடைக்கும் ஷேர் ஆட்டோக்க‌ளில் (குறிப்பிட்ட‌ இட‌த்துக்குச் செல்லும்) ஏறி அவ‌ர‌வ‌ர் வேண்டிய‌ இட‌ங்க‌ளில் இற‌ங்கிக் கொள்‌ள‌லாம்.

மாநகரின் எழுதாத விதிப்படி இதிலும் இவ்வ‌ள‌வு பேரைத் தான் ஏற்ற‌லாம் என்ற‌ வ‌ரை முறை இல்லை. எப்போதும் டிரைவ‌ருக்கு இருபுற‌மும் இருவ‌ர், பின்பு சீட்க‌ளில் நெருக்கிய‌டித்து எவ்வ‌ள‌வு பேர் முடியுமோ அவ்வ‌ள‌வு. சில ஆட்டோக்களில் கட்டணம் வசூலிக்க ஒரு சிறுவன் (ஆம் குழந்தைத் தொழிலாளி தான்) இருப்பான்.

அன்று மாலை வழக்கம் போல் நானும் ச‌க‌ ப‌ய‌ணி ஒருவ‌ரும் பேர்ந்து நிறுத்தத்தில் நின்றிருந்தோம். வெகு நேர‌ம் க‌ழித்து வ‌ந்த‌து ஒரு ஷேர் ஆட்டோ. அதிலிருந்து சிலர் இறங்கவும் நாங்கள் அடித்துப் பிடித்து ஏறினோம். ம‌ழை வேறு வ‌ரும் போலிருந்தது. ஆட்டோ புற‌ப்ப‌ட்ட‌ பின்பு தான் பார்க்கிறேன் ‍ பதின்மூன்று ப‌திநான்கு வ‌ய‌திருக்கும் அவ‌னுக்கு, ஆட்டோவின் வாசலைப் பிடித்து நின்றபடி வ‌ருகிறான். நன்றாகக் கவனியுங்கள் இது ப‌ஸ் இல்லை. மேலேயோ ப‌க்க‌வாட்டிலோ பிடித்துக் கொள்ள‌‌ க‌ம்பிக‌ள் இல்லை. நான் அதிர்ந்தே போனேன். ஏனென்றால் அவ‌ன் எழுந்து கொண்ட இட‌த்தில் தான் நான் அம‌ர்ந்திருந்தேன். அவ‌ன் இற‌ங்க‌வில்லை. க‌ட்ட‌ண‌ம் வ‌சூலிப்ப‌வ‌ன் என்று புரிந்த‌‌து.

பின்னால் அம‌ர்ந்திருந்த பெண்ம‌ணிக‌ளில் சில‌ர் "ம‌டியில் தான் உக்கார்த்தி வெச்சுக்க‌ணும் இவ‌னை.." என்று கிண்ட‌ல‌டித்த‌ப‌டி இருந்தார்க‌ள். என‌க்கு என்ன‌ செய்வ‌தென்றே தெரிய‌வில்லை. கொஞ்ச‌ம் ந‌க‌ர்ந்து அவ‌னை உட்காரும்ப‌டி சொன்னேன் (கீழே தான். சிட்டில் என‌க்கே இட‌மில்லை) அவ‌ன் ம‌றுத்து விட்டா‌ன். அவன் விழுந்துவிடக் கூடாதே என்று அனைவருமே தவிப்புடன் இருந்தோம். என் அருகில் இருந்த பெண் மட்டும் என் காதில் குனிந்து, "ஏய் க‌வ‌லைப்ப‌டாதே. இதெல்லாம் இவ‌ர்க‌ளுக்கு ஸ்டைல்! ப‌ஸ்ஸில் பார்த்த‌தில்லை? இட‌மிருந்தால் கூட‌ உட்காராம‌ல் ஸ்ட‌ன்ட் காண்பிப்பார்க‌ள்." ஏனோ என‌க்கு முணுக்கென்று கோப‌ம் வ‌ந்த‌து. "அது வேறு இது வேறு" என்று ம‌ட்டும் சொல்லிப் பேசாம‌ல் இருந்து விட்டேன்.

என் சிந்த‌னையை அவ‌ன் குர‌ல் த்டை செய்த‌து. இட‌ம் த‌ர‌ச் சொல்லிக் கேட்கிறானோ என்று நினைத்து "என்ன‌ப்பா?" என்றேன் நெகிழ்ந்து. ஒரு அல‌ட்சிய‌ப் புன்ன‌கையைச் சித‌ற‌விட்ட‌ப‌டி "உம்? காசெடுங்க‌" என்று அத‌ட்டினானே பார்க்க‌வேண்டும்! அப்போது தான் புரிந்த‌து; தான் விழுந்து விடுவோமோ என்பதை விட‌க் காசு த‌ராம‌ல் யாரும் இற‌ங்கி விட‌க் கூடாது என்ப‌திலேயே அவ‌னுக்கு அதிக‌ க‌வ‌ன்ம் இருந்திருக்கிற‌து.

கற்றது சிவில்!

"க‌ற்ற‌து த‌மிழ்" ப‌ட‌ம் பார்த்தேன். ப‌ர‌ப‌ர‌ப்புக்காகப் ப‌ல‌ மிகைப்ப‌டுத்த‌ப் பட்ட காட்சிக்ளும் அதிர்ச்சி தரும் சைக்கோத்தனங்களும் இருந்தாலும் சொல்ல வந்த மையக் கருத்து என் இய‌ல்பு நிலையை வெகுவாக‌த் தொந்த‌ர‌வு செய்த்து. குறிப்பாக‌ ஐ.டி தொழிலை ந‌ம்பித் தான் நாங்க‌ளும் ஜீவ‌ன‌ம் ந‌ட‌த்துகிறோம் என்ப‌தால். த‌மிழில் தொட‌ங்கி வ‌ர‌லாறு, புவியிய‌ல், அறிவிய‌ல், தத்துவ‌ம் என்று எந்த‌ப் ப‌டிப்பினைப் ப‌டித்த‌வ‌னுக்கும் ந‌ம் நாட்டில் வேலை வாய்ப்பில்லை, ஆனால் "பொட்டி" த‌ட்டும் ப‌டிப்பினைக் கற்ற‌‌வ‌ர்க‌ளுக்கு ம‌ட்டும் வ‌ச‌தி மிகுந்த‌ வாய்ப்புக்க‌ள் கொட்டிக் கிட‌ப்ப‌தாக‌ நாய‌க‌ன் குமுறுவ‌து உண்மையில் சிந்திக்க‌ வேண்டிய‌ ஒன்று.

ஒரு ச‌ந்த‌தியே அயல்நாடுகளுக்கு கூலி வேலை செய்து பிழைக்கும் வ‌ண்ண‌ம் இருக்கிற‌து.

தேசிய‌ பொருளாதார‌ம், உல‌க‌ம‌ய‌மாக்க‌ல் இவை ப‌ற்றி எல்லாம் பேச‌ என‌க்கு அதிக‌ அறிவும் தெளிவும் போதாது. ஆகையால் அதை விட்டு விடுகிறேன்.
என் சொந்த‌ அனுப்வத்தை விவ‌ரிக்க‌ட்டுமா?

நான் 1999 ஆம் ஆண்டு சிவில் எஞ்சினிய‌ரிங் ப‌ட்ட‌ப் ப‌டிப்பை முடித்தேன். அப்போதே என்னுட‌ன் ப‌டித்த‌ ப‌ல‌ர் க‌ணிப்பொறி ப‌டிப்பையும் கையோடு முடித்து வேலை பெற்றிருந்தார்க‌ள். நானும் சில‌ரும் ப‌டித்த‌ க‌ட்ட‌ட‌ப் பொறியிய‌ல் துறையிலேயே வ‌ல்லுன‌ர்க‌ளாக‌ வேண்டும் என்று விரும்பி அந்த‌ப் ப‌க்க‌மே போக‌வில்லை. சிற‌ந்த‌ ம‌திப்பெண்க‌ள் பெற்று வெகு விரைவில் பெரிய‌ பெரிய‌ க‌ட்ட‌ட‌ங்க‌ளும் அணைக்க‌ட்டுக்க‌ளும் க‌ட்ட‌ப் போகும் க‌ன‌வுக‌ளுட‌ன் க‌ல்லூரி விட்டு வ‌ந்த‌ என‌க்கு எங்கு சென்றாலும் ஏமாற்ற‌ங்க‌ள் தான் மிஞ்சின‌.

முத‌ல் கார‌ண‌ம், ஆண்க‌ள் ஆதிக்க‌ம் செலுத்தும் க‌ட்ட‌ட‌த் தொழிலில் பெண்களை வேலையில் எடுக்க‌த் த‌ய‌ங்கின‌ர். மேலும் உண்மையிலேயே வேலை வாய்ப்புகளும் மிக‌வும் குறைவாக‌ இருந்த‌ன. சரி, விரிவுரையாளர் வேலைக்கு முயன்றால் புதிதாகத் தொடங்கப்பட்ட க‌ல்லூரிக‌ளில் க‌ட்ட‌ட‌ப் பொறியிய‌ல் பாட‌மே இல்லை. பொறியிய‌ல் ப‌ட்ட‌தாரி என்ப‌தை ம‌ற‌ன்து விட்டு "ஏதோ ஒரு வேலை" என்று நாளித‌ழில் தென்ப‌ட்ட‌ விள‌ம்ப‌ர‌ங்க‌ளைத் தொட‌ர்ந்து எங்கெங்கொ வேலை தேடி அலை‌‌ந்தேன். எதுவும் ப‌ய‌ன‌ளிக்க‌ வில்லை.

இத‌னிடையில் த‌ர‌ம‌ணி த‌ர்மாம்பாள் பெண்க‌ள் தொழில்நுட்ப‌ப் ப‌ட்ட‌ய‌ப் ப‌டிப்புச் சாலையில் ஆறு மாத‌ங்க‌ள் ப‌ணி புரிந்தேன். க‌ல்வி க‌ற்பிக்கும் அந்த‌ப்ப‌ணி ம‌ன‌துக்குத் திருப்தியாக‌ இருந்த‌ போதும் ச‌ம்ப‌ள‌மே இல்லாம‌ல் எவ்வ‌ள‌வு நாள் ப‌ணியாற்றுவ‌து?
ஆம், அங்கு நிர‌ந்த‌ர‌ விரிவுரையாள‌ர்க‌ளுக்கு ம‌ட்டுமே ஒழுங்காக‌க் கைநிறைய‌ச் ச‌ம்ப‌ள‌ம் வ‌ரும். என்னைப் போல் கான்ட்ராக்ட்டில் ப‌ணிபுரிப‌வ‌ர்க‌ள் எங்க‌ள் வேலை நேர‌ங்க‌ளைக் குறிப்பெடுத்து மேல‌திகாரிக‌ளிட‌ம் கையொப்ப‌ம் பெற்று அலுவ‌ல‌க‌த்தில் ஒப்ப‌டைத்து‌ 15 நாட்க‌ளுக்குப் பின்பு ச‌ம்ப‌ள‌ம் வ‌ரும். ஆனால் என்ன‌ நேர‌மோ நான் வேலைக்குச் சேர்ந்து முத‌ல் மாத‌ம் ம‌ட்டுமே ஒழுங்க‌க‌ ச‌ம்ப‌ள‌ம் வ‌ந்த‌து. பின்ன‌ர் "அர‌சிடமிருந்து நிதி வ‌ராத‌" கார‌ண‌த்தால் 5 மாத‌ங்க‌ளுக்கு ச‌ம்ப‌ள‌மே வ‌ர‌வில்லை. மேலும் ஒன்றரை மணி நேரம் நகரப் பேருந்தில் நசுங்கிக் கொண்டு போய் வர வேண்டி இருந்தது. வெறுத்துப் போய் அந்த வேலையை விட்டேன்.(அந்தப் பணம் இன்னொரு ஆறு மாத‌ங்க‌ள் க‌ழித்து மொத்த‌மாக‌க் கிடைத்தது என்ன‌வோ உண்மை)

அப்போது தான் இந்த‌ இன்ட‌ர்னெட் புர‌ட்சி சூடு பிடிக‌த் தொட‌ங்கி இருந்த‌ நேர‌ம் நான் வெட்டியாக‌த் தானே இருந்தேன். வேலை தேட‌, சும்மா வேலையில் இருந்த‌ என் ந‌ண்ப‌ர்க‌ளுட‌ன் "ச‌ட்" செய்ய‌ என்று பிரௌசிங் சென்ட‌ருக்குச் செல்வ‌து என் வ‌ழ‌க்க‌மாகி இருந்த‌து. அப்ப‌டி நான் வ‌ழ‌க்க‌மாக‌ச் செல்லும் இட‌த்தின் முத‌லாளி என் ந‌ண்ப‌ராகி இருந்தார். அவ‌ர் தான் என‌க்கு ஒரு நாள் சொன்னார். "நீ ஏம்மா சிவில் துறையையே பிடிச்சுக் கிட்டு இருக்கே. க‌ம்ப்யுட்ட‌ர் ப‌டிப்பு ஏதாவ‌து ப‌டி. ந‌ல்லா வ‌ருவே." என்றார். ஏற்க‌ன‌வே என் மீது அகறை உள பல பேர் சொல்லி இருந்தாலும் அன்று ஒரு வேக‌ம் வ‌ந்த‌து. சைக்கிளை எடுத்து நேரே விட்டேன், அருகில் இருந்த‌ க‌ம்ப்யூட்ட‌ர் ட்ரெய்னிங் சென்ட‌ருக்கு!

அங்கேயே ப‌டித்து, பின்பு அங்கேயே ஒரு வேலையும் பெற்று, பின்பு ப‌டிப்ப‌டியாக‌ முன்னேறி இப்போது ஓர‌ள‌வு வாழ்வில் காலூன்றி நிற்க‌ முடிந்த‌து என்றால் அது நான் பாதை மாறி வ‌ந்த‌தால் தான்.
ஆனால், இப்போது ஒரு க‌ட்ட‌ட‌ப் ப்ளானைப் பார்த்தால் என்ன‌ ஏது என்று ஒன்றும் புரிய‌வில்லை. சுத்த‌மாக‌ எல்லாம் ம‌ற‌ந்து விட்ட‌து!