ஜன்னல்கள் தான் எத்தனை வகை?
விசிறி மடிப்புடன் அழகாகப் பூச்சீலைகள் போர்த்தி
காற்றில் படபடக்கும் சீலைகளின் வழியே எட்டிக் கொஞ்சம் பார்க்கலாம்.
இரும்புக் கம்பிகளை உடைத்து உள்ளே நுழைய முடியாது.
அடர்ந்த நிறமுள்ள ஜன்னல்கள், முன் நின்றால் இருட்டாக முகம் தெரியலாம். உள் இருப்பது, ஊஹூம்!
இருக்குமிடம் தெரியாமல் ரகசியமாய்ச் சில ஜன்னல்கள்;
நீ செல்லுமிடமெல்லாம் வேவு மட்டும் பார்க்கும்.
புதிர் போலச் சில ஜன்னல்கள், ஆர்வத்தைத் தூண்டி உள்ளே இழுத்துப் போடும். விழுந்தால் எழுவதென்பதே முடியாது.
ஏதோ ஒரு சில ஜன்னல் தான் அருகே சென்றதுமே அகலத் திறக்கும். உள் இருக்கும் ஒளியை வெளியெங்கும் பரவச்செய்து, உன் முகமும் காட்டி உள்முகமும் காட்டும்.
Showing posts with label சொற்சித்திரம். Show all posts
Showing posts with label சொற்சித்திரம். Show all posts
Sunday, February 7, 2010
Monday, October 19, 2009
ஜாதீ!
அலுவலகத்தில் உணவு இடைவேளை.
"ஹேய் ஷைனி, இது கண்டா..ஈ ஓணத்தினு..." ஒன்றாய் கூடி கொஞ்சு மலையாளத்தில் அரட்டை ஒரு புறம்.
"ஹேய், இன்னிக்குத் தான்யா தெரிஞ்சுது, நம்ப பி.எம் மும் "....." தான்; க்ரேட். எனக்கு அப்ரெய்சல் ப்ராப்ளம் இல்லை! நீ தான் பாவம்!...ஹீ ஹி.. ஜஸ்t ஜோக்கிங் யார்!"
"ஹலோ! டேய், வசந்த் மெயில் பண்ணிருக்கான்டா.. ஆன்சைட்ல இன்னும் ரென்டு பேர் வேணுமாம். என்னையும் ரெக்கமென்ட் பண்ணி இருக்கான்....
ஆமாம் மச்சான், அவன் எங்காளுங்க தான்."...
தெளிந்த குளத்தில் கல்லெறிந்தது போல் ஏதேதோ தோன்ற, தனியளாய் விடப்பட்டது போல் உணர்ந்தேன்.
நான் என்ன ஜாதியில் பிறந்தேன் என்று நினைவு கூர்ந்து யாரையாவது அதில் தெரியுமா என்று யோசித்து முடிப்பதற்குள், என்மீது எனக்கே வெறுப்பு வந்து அடிநாக்கில் கசந்தது. "சீ " என்று உரக்கக் கத்தி விட்டேன். தலையை உதறிக் கொண்டு போய் சிங்கில் காறித் துப்பி விட்டு வந்தேன்.
"என்ன... என்ன ஆச்சு?" என்று பதறினார்கள்;
"ஒண்ணுமில்ல, சாப்பாட்டில முடி" என்று சிரித்தேன்.
"ஹேய் ஷைனி, இது கண்டா..ஈ ஓணத்தினு..." ஒன்றாய் கூடி கொஞ்சு மலையாளத்தில் அரட்டை ஒரு புறம்.
"ஹேய், இன்னிக்குத் தான்யா தெரிஞ்சுது, நம்ப பி.எம் மும் "....." தான்; க்ரேட். எனக்கு அப்ரெய்சல் ப்ராப்ளம் இல்லை! நீ தான் பாவம்!...ஹீ ஹி.. ஜஸ்t ஜோக்கிங் யார்!"
"ஹலோ! டேய், வசந்த் மெயில் பண்ணிருக்கான்டா.. ஆன்சைட்ல இன்னும் ரென்டு பேர் வேணுமாம். என்னையும் ரெக்கமென்ட் பண்ணி இருக்கான்....
ஆமாம் மச்சான், அவன் எங்காளுங்க தான்."...
தெளிந்த குளத்தில் கல்லெறிந்தது போல் ஏதேதோ தோன்ற, தனியளாய் விடப்பட்டது போல் உணர்ந்தேன்.
நான் என்ன ஜாதியில் பிறந்தேன் என்று நினைவு கூர்ந்து யாரையாவது அதில் தெரியுமா என்று யோசித்து முடிப்பதற்குள், என்மீது எனக்கே வெறுப்பு வந்து அடிநாக்கில் கசந்தது. "சீ " என்று உரக்கக் கத்தி விட்டேன். தலையை உதறிக் கொண்டு போய் சிங்கில் காறித் துப்பி விட்டு வந்தேன்.
"என்ன... என்ன ஆச்சு?" என்று பதறினார்கள்;
"ஒண்ணுமில்ல, சாப்பாட்டில முடி" என்று சிரித்தேன்.
Thursday, October 1, 2009
வறட்சி
தளும்பித் தளும்பி வழிந்த பாத்திரம் அது...
மூட முடியாமல், தீரவே தீராதோ எனும்படியாக
என்றோ ஒரு நாள் தடாலென்று கவிழ்ந்தது...
மிச்சம் மீதி இருந்ததும் இன்னொரு பொழுதில் காய்ந்து போனது
வாசமாவது மிஞ்சட்டும் என்று மூடி மூடி வைக்கிறேன்
மூட முடியாமல், தீரவே தீராதோ எனும்படியாக
என்றோ ஒரு நாள் தடாலென்று கவிழ்ந்தது...
மிச்சம் மீதி இருந்ததும் இன்னொரு பொழுதில் காய்ந்து போனது
வாசமாவது மிஞ்சட்டும் என்று மூடி மூடி வைக்கிறேன்
கூத்தாடி
இருபதடி உயரத்தில் கயிற்றின் மீது நடந்தான்;
வாய் பிளந்து அதிசயித்தது
உடலை மடக்கி மடக்கிக் கரணம் அடித்தான்;
கை தட்டி மகிழ்ந்தது
முகத்தை அஷ்ட கோணலாக்கி ஏதேதோ பேசினான்;
வாய் விட்டுச் சிரித்து ரசித்தது - அதில் பொன்னும் மணியும் சிதறின
போதையில் கிறுகிறுத்தான்;
உடல் இருபதடி, மனம் இருநூறடி சென்றது - கால் சறுக்கியது
ஆட்டமெல்லாம் முடிந்து ஊர்செல்லும் முன் ஒரே முறை அதைக் காண விரும்பினான்;
நாலே நாலு கிடைத்தது - அதுவும் கூலிக்கு
Subscribe to:
Posts (Atom)