Wednesday, July 14, 2010

கமலா தாஸின் கவிதை

I don’t know politics but I know the names
Of those in power, and can repeat them like
Days of week, or names of months, beginning with Nehru.
I amIndian, very brown, born inMalabar,
I speak three languages, write in
Two, dream in one.
Don’t write in English, they said, English is
Not your mother-tongue.
Why not leave Me alone, critics, friends, visiting cousins,
Every one of you? Why not let me speak in
Any language I like? The language I speak,
Becomes mine, its distortions, its queernesses
All mine, mine alone.
It is half English, halfIndian, funny perhaps, but it is honest,
It is as human as I am human, don’t
You see? It voices my joys, my longings, my
Hopes, and it is useful to me as cawing
Is to crows or roaring to the lions, it
Is human speech, the speech of the mind that is
Here and not there, a mind that sees and hears and
Is aware. Not the deaf, blind speech
Of trees in storm or of monsoon clouds or of rain or the
Incoherent mutterings of the blazing Funeral pyre.
I was child, and later they
Told me I grew, for I became tall, my limbs
Swelled and one or two places sprouted hair.
WhenI asked for love, not knowing what else to ask
For, he drew a youth of sixteen into the
Bedroom and closed the door, He did not beat me
But my sad woman-body felt so beaten.
The weight of my breasts and womb crushed me.
I shrank Pitifully.
Then … I wore a shirt and my Brother’s trousers, cut my hair short and ignored
My womanliness. Dress in sarees, be girl
Be wife, they said. Be embroiderer, be cook,
Be a quarreller with servants. Fit in. Oh,
Belong, cried the categorizers. Don’t sit
On walls or peep in through our lace-draped windows.
Be Amy, or be Kamala. Or, better Still, be Madhavikutty. It is time to
Choose a name, a role. Don’t play pretending games.
Don’t play at schizophrenia or be a Nympho.
Don’t cry embarrassingly loud when
Jilted in love … I met a man, loved him. Call
Him not by any name, he is every man
Who wants. a woman, just as I am every
Woman who seeks love. In him . . . the hungry haste
Of rivers, in me . . . the oceans’ tireless
Waiting. Who are you, I ask each and everyone,
The answer is, it is I. Anywhere and,
Everywhere, I see the one who calls himself I
In this world, he is tightly packed like the
Sword in its sheath. It is I who drink lonely
Drinks at twelve, midnight, in hotels of strange towns,
It is I who laugh, it is I who make love
And then, feel shame, it is I who lie dying
With a rattle in my throat. I am sinner,
I am saint. I am the beloved and the
Betrayed. I have no joys that are not yours, no
Aches which are not yours. I too call myself I.
- KAMALA DAS
*****
கமலாதாஸ் அவர்களின் இந்தக் கவிதையைச் சென்ற ஆண்டு தமிழ்ச்செல்வன் அவர்களின் தளத்தில் படித்த போது மிகவும் பாதித்தது.
இப்போதும்.
அதை மொழிபெயர்ப்பு செய்ததையும் பகிர்ந்து கொள்ள‌ விரும்புகிறேன்.
*****

எனக்கு அரசியல் தெரியாது; ஆனால் அதிகாரத்திலிருக்கும்
அந்தப் பெயர்கள் எனக்குத் தெரியும்,
கிழமைகளின் மாதங்களின் பெயர்களைப் போல அவற்றை என்னால் ஒப்பிக்க முடியும்.

நான் இந்தியப் பெண், மாநிறத்தவள், மலபாரில் பிறந்தவள்மும்மொழி பேசுவேன், இரண்டில் எழுதுவேன், ஒன்றில் மட்டுமே என் கனவுகள்

ஆங்கிலத்தில் எழுதாதே - அவர்கள் சொன்னார்கள்.
ஆங்கிலம் உன் தாய் மொழியன்று.என்னைத் தனியாக விடுங்களேன்! விமர்சகர்களே, நண்பர்களே, ஒன்று விட்ட உடன்பிறப்புக்களே, எல்லாரும் தான்? எனக்குப் பிடித்த மொழியில் என்னைப் பேச விடுங்களேன்?

நான் பேசும் மொழி எனதாகிறது, அதன் கோணல்களோடும், அதன் தனித்துவங்களோடும், எல்லாம் எனதே, எனது மட்டுமே.
என் மொழி கொஞ்சம் ஆங்கிலம், கொஞ்சம் இந்தியன், நகைப்புக்குரியது தான், ஆனால் நேர்மையானது, உயிருள்ளது, என்னைப் போலவே, உங்களுக்குத் தெரியவில்லையா?என் சந்தோஷங்கள், எனது ஏக்கங்கள், என் நம்பிக்கைகள், அனைத்துக்கும் குரல் கொடுக்கிறது என் மொழி.

காகங்களுக்குக் கரைதலைப் போல், சிங்கங்களுக்குக் கர்ஜனை போல் எனக்கு என் மொழி. மனித மொழி, மனங்களின் மொழி - பார்க்கவும் கேட்கவும் உணரவும் வல்லது.
புயல்காற்றில் அசையும் மரங்களும், மழை மேகங்களும், இடுகாட்டில் எரியும் தீயின் முணுமுணுப்பும் பேசும் குருட்டு ஊமை மொழியல்ல அது;

நான் குழந்தையாக இருந்தேன். என்னைப் பெரியவளாய் நடந்துகொள்ளச் சொன்னார்கள்.
ஏனென்றால் நான் உயரமானேன். என் கை கால்கள் வளர்த்தி அடைந்தன. உடலில் ஆங்காங்கே முடி முளைத்தது.
பதினாறு வயதில், வேறு எதுவும் கேட்கத் தெரியாமல் அன்பைக் கேட்ட போது, அறைக்குள் தள்ளிக் கதவைச் சாத்தினார்கள்.
என்னை அடிக்கவில்லை. ஆனால் பாவப்பட்ட என் உடல் வலியால் துடித்தது. என் முலைகளின் கனமும் கருப்பையின் கனமும் என்னை நொறுக்கிப் போட்டன. பரிதாபகரமாக குறுகிப் போனேன் நான்.

பிறகு, என் சகோதரனின் பேண்ட் சட்டைகளை அணிந்து கொண்டேன். தலைமுடியை வெட்டிக் கொண்டு என் பெண்மையை அலட்சியம் செய்தேன்.
சேலை கட்டு, பொம்பளைப் பிள்ளையா அடக்கமா இரு என்றனர்.
பூப்பின்னல் போடு, வாய்க்கு ருசியாச் சமைச்சுப் போடு, வேலைக்காரர்களுடன் வாய்ச்சண்டை போடு என்றனர்.
ஒத்துப் போ. கோட்டுக்குள் நில் என்றனர் கட்டமைப்புக் காரர்கள்.
சுவர்களின் மேல் அமராதே, எங்கள் திரைச்சீலையிட்ட சாளரங்களுக்குள் எட்டிப் பார்க்காதே.

ஏமியாக இரு, இல்லாவிட்டால் கமலாவாக. இன்னும் சொன்னால், மாதவியாகவே இரு.
ஒரு பெயரைத் தேர்வு செய்; ஒரு பாத்திரத்தையும். பாவனைகள் காட்டாதே. மனநிலை பிறழ்ந்தவளாகவோ காமஇச்சை தீராதவளாகவோ இருக்காதே. காதலில் துரோகமிழைக்கப் பட்டால் கோவென்று அசிங்கமாக அழாதே.

நான் ஒரு ஆணைச் சந்தித்தேன், காதலித்தேன். அவனுக்கு என்ன பெயர் வேண்டுமானாலும் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.
எல்லா ஆண்களையும் போல் அவன் விரும்பியது ஒரு பெண். எல்லாப் பெண்களையும் போல் நான் விரும்பியது காதல்.
அவனுக்குள் நதிகளின் தீராத தாகம்.
எனக்குள் சமுத்திரங்களின் ஓயாத ஏக்கம்.

யார் நீ, நான் பார்க்கும் ஒவ்வொருவரையும் கேட்கிறேன்.
விடை என்னவோ நான் என்ற தன்முனைப்புத் தான். எங்கு பார்த்தாலும், எல்லா இடங்களிலும் இருப்பது ”நான்” தான்.
இந்த நான் என்பது தான் நள்ளிரவு பனிரெண்டு மணிக்குக் குடிக்கிறது, தெரியாத ஊர்களில், ஓட்டல்களில்,
இந்த நான் தான் சிரிக்கிறது, உடலுறவு கொள்கிறது,
பின்பு வெட்கமும் அடைகிறது.
இந்த நான் தான் தொண்டையில் சிக்கிய முள்ளின் வேதனையோடு இறந்து போகிறது.
பாவியும் நானே, பரிசுத்தமானவளும் நானே.
காதலும் நானே, துரோகமும் நானே.
உன்னில் இல்லாத இன்பங்களும் என்னிடம் இல்லை, வலிகளும் இல்லை. எனக்குப் பெயரும் நான் தான்.

Labels: , ,

9 Comments:

At July 14, 2010 at 7:15 AM , Blogger சே.குமார் said...

நீளம் அதிகமாக இருந்தாலும் மொழி பெயர்ப்பு கவிதை நல்லா இருக்கிறது. ஆங்கிலம், தமிழ் என இரண்டையும் பதிவிட்டு இருப்பதும் இன்னும் சிறப்பு. வாழ்த்துக்கள்.

 
At July 14, 2010 at 8:01 AM , Blogger அம்பிகா said...

அற்புதமான கவிதை, அருமையான மொழியாக்கம்.
நல்ல பகிர்வு. நன்றி தீபா.

 
At July 14, 2010 at 8:15 PM , Blogger ஜெய்லானி said...

இரண்டையுமே போட்டது நல்லா இருக்கு.

 
At July 14, 2010 at 10:53 PM , Blogger சு.சிவக்குமார். said...

மொழிபெய்ர்ப்பு உறுத்தாமல், இன்று பெரும்பாலும் எழுதப்படும் நவீன கவிதையைப் போன்று இருந்தது. வெகு இயல்பான மொழிப்பெயர்ப்பு. வடிவமும் செறிவாகயிருந்தது.

நல்ல முயற்சி.மென்மேலும் தொடர வாழ்த்துக்கள்.

 
At July 15, 2010 at 5:34 AM , Blogger ponraj said...

அருமையான பதிவு!!!

பதிவை படித்த போது மனதை மிகவும் பாதித்தது.

///நான் ஒரு ஆணைச் சந்தித்தேன், காதலித்தேன். அவனுக்கு என்ன பெயர் வேண்டுமானாலும் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.
எல்லா ஆண்களையும் போல் அவன் விரும்பியது ஒரு பெண். எல்லாப் பெண்களையும் போல் நான் விரும்பியது காதல்.///

மேலே சொல்லி இருக்கும் ''எல்லா'' என்ற சொல்,100% உண்மை என்று எனக்கு தோன்றவில்லை???

 
At July 15, 2010 at 11:22 PM , Blogger சந்தனமுல்லை said...

ரொம்ப நல்லாருக்கு. thanks for sharing!

 
At July 16, 2010 at 12:45 AM , Blogger கோவை குமரன் said...

thanks for sharing! .. please continue

 
At July 18, 2010 at 11:13 PM , Blogger சே.குமார் said...

Pls Visit our Blog...

http://www.vayalaan.blogspot.com

 
At July 19, 2010 at 12:51 PM , Blogger ILA(@)இளா said...

போன வாரம் சிறந்த பதிவு என்பார்வையில்(சிபஎபா), இந்த இடுகையச் சேர்த்திருக்கேன்.

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home